Sloganman, Joostman

Annemie Peeters interviewt Joost Zweegers op één. Een kabbelbabbel. Af en toe onderbroken door het samenzweerderige Annemie-lachje en de nodige strepen fijne muziek. In het gesprek komt ook Zweegers’ biotoop aan de orde. De metropool aan de Schelde. Of hij zich daar goed voelt…

Joost Zweegers vindt dat zijn stad goed bestuurd wordt. Hij stipt daarbij aan dat ook zijn allochtone vrienden die mening zijn toegedaan. Meer controle schept meer duidelijkheid, vindt hij. Kortom, De Wever doet dat goed.

Annemie Peeters laat een korte stilte vallen en vraagt hem of zijn linkse artistieke collega’s dit niet een wat vreemde stelling zullen vinden. Ze verwoordt het niet in die termen, maar het komt er wel op neer.

Joost Zweegers antwoordt dat hij niet inziet waarom. Dat hij in een progressieve omgeving is grootgebracht. En dat hij zich allesbehalve rechts voelt.

Sloganman houdt van Zweegers’ muziek. En van zijn ongebreidelde eerlijkheid. Of hij het bij het rechte eind heeft, weet hij niet. Maar hij kan het wel appreciëren dat de man zich niet verschuilt achter een politiek correcte façade. Keren een paar luisteraars zich om die reden af van zijn muziek? Het zal de man een zorg zijn.

Sloganman is wel benieuwd of dit radio-interview een staartje krijgt. Op de sociale media. En in zijn lijfkrant, bijvoorbeeld. Hij heeft alvast een kop in gedachten: “Joost Zweegers zingt lof van De Wever”.

Stromae heeft gisteren Madison Square Garden veroverd. Met songs waarin hij zijn opinie over façades niet onder stoelen of banken steekt. En die Sloganman links noch rechts in de oren klinken. Hij vraagt zich wel af wat een doorsnee Soenniet van Stromae denkt. Om van een doorsnee Sjiiet nog maar te zwijgen.

Sloganman, Waanman

Er hing heel even begrip in de lucht op een plek waar de wereld dit allerminst verwachtte. Er zou een regeling getroffen worden die de partijen voorgoed met elkaar zou verzoenen. In de woestijn zouden 1 miljoen rozen bloeien.

Het hàd SjiSoen moeten worden, maar toen iemand alsnog SoenSji voorstelde brak de hel los in Siouda-Abaria. Gevolg: een stormloop op de Steen de Oordeels met duizenden vertrappelde iranieten en arabieten als triest resultaat. De iranieten eisen nu hun doden op. De arabieten reageren onthutst: “Doden? Martelaren zult u bedoelen.”

Poetin heeft al gezegd dat hij kostenloos tussenbeide wil komen. Obama vindt dit geen goed idee en dreigt met een boos telefoontje. Europa maakt zich zorgen over de mogelijke toestroom van asielzoekende andersgelovigen.

Sloganman liet even de cyniet in zich aan het woord. Morgen weer over tot de waan van de dag.

Sloganman, Directman

We willen alles direct. On the double. Nu. Boeken, kleren, schoenen, smartphones, tablets, tv-toestellen, keukenspullen, whatever. Maar ook: liefde, begrip en zekerheid. Prima. Daar zijn webshops en contactsites voor. Bevalt het ons niet, dan sturen we het gewoon terug. Of we vegen het met één vingerstreek weg.

Ook de meest klantvriendelijke verzekeraar van het land –als we het Premium Contact Center quality label mogen geloven- heeft het belang van direct begrepen. En zet dat met niet mis te verstane aplomb in de verf.

Direct verzekerd, direct geholpen, direct uitbetaald is een belofte die geen twijfel laat bestaan over de directheid van Corona Direct. Niet fout. Direct verzekerd nog tot daaraan toe. Maar direct geholpen en direct uitbetaald? Dat willen we toch allemaal? Corona Direct trekt in haar tagline zelf de conclusie: Zo wil je toch verzekerd zijn.

Sterke marketing vindt Sloganman. Waarrond je een sterke communicatie mag verwachten. Met de online communicatie is alvast niets mis. De radiocommercials daarentegen…

De boodschap die ons aller oren moet bereiken en zich daar bij voorkeur ook zou moeten nestelen betreft de Corona Direct per kilometer-autoverzekering. Dat heeft Sloganman alvast begrepen. Maar het te pas en ten onpas door de commercial boerende ‘direct’ ontgaat hem totaal.

Sloganman probeert zich het ontstaan van deze vreemde oprisping voor te stellen. Die was vast niet voorzien in het oorspronkelijke scenario. Daar stond hooguit een paar keer ‘direct’. De directboer lijkt wel een uit de hand gelopen opnamegrap. Waar de aanwezigen in de studio kennelijk dermate enthousiast over waren dat ze hem tot oorwurm hebben gepromoveerd. Maar wel een foute.

De opgeboerde ‘direct’ persifleert de boodschap, de merknaam en bij uitbreiding alle communicatie die ermee gepaard gaat. Sloganman vreest ervoor dat we het in de toekomst uitentreure zullen moeten aanhoren. Hij zou het, àls hij de klant was, schrappen. Direct.

Mercator verzekeringen, wij zijn soepel in die dingen was een boodschap die een paar decennia geleden meteen in de de oren én in de prijzen viel. Als er goed wordt geboerd zeggen we het ook.

Sloganman, Vluchtman

Sloganman neemt geen vluchteling in huis. Kennelijk zijn nogal wat gezinnen bereid om dat wel te doen. Zo’n gezin heet een gastgezin. En mensen die zich hiervoor aanmelden noemt met in deze tijden ‘Gutmenschen’ of ‘goedmensen’.

Ooit maande de Bond zonder Naam ons in de feestperiodes aan om ‘eens een eenzame uit te nodigen’. Zo stond het er: ‘Nodig eens een eenzame uit’. Die eenzame kon iedereen zijn. En de uitnodiging mocht uiteraard meer omvatten dan een babbel bij de kerstboom. Een eenzame zou vooral minder eenzaam zijn aan de kersttafel. Kalkoenbil voor zich. Glas wijn binnen handbereik. Waarna de eenzaamheid weer in volle hevigheid kon losbarsten.

Enkele weken geleden werd het opnemen van vluchtelingen door gezinnen nog met de nodige felheid ontraden. Niet door het Vlaams Belang, maar door hulporganisaties als Caritas en aanverwanten.

Sloganman is geen goedmens. Hij is een twijfelmens. En twijfelmensen nodigen niet zo snel een eenzame uit, laat staan een vluchteling.

Onze voorouders waren ooit zelf vluchtelingen. Die zich vervolgens op deze plek vestigden, huizen bouwden, werk vonden, kinderen kregen, en na de nodige opstootjes, waaronder twee volwaardige wereldoorlogen, eindelijk rust vonden, in de zomer massaal naar zee trokken – ons aller geboorteplaats, toch - en zich tegoed deden aan de toenemende overdaad van elke dag.

Sloganman twijfelt voortdurend. Het is hem ingebakken. Hij twijfelt aan de eerlijkheid van meningen, uitstoottesten, goede doelen, mensen die Theo Francken heten en goedmensen. Maar nog het meest twijfelt hij aan zichzelf. Wie is hij en waarom?

Gelukkig is er een simpele manier om aan die twijfels te ontsnappen. Vluchten. In een goed boek. In een HBO-serie. In een appartement op de hoogste verdieping van een woonblok met een oninneembaar uitzicht op Le Grand Bleu, de hoogste kaap van Europa, een kasteel dat je voor 4000 euro per nacht kan huren en de zuidfranse fjorden. Op het glanzende water dobberen voortdurend bootjes met vluchtelingen. Ontsnapt aan de waan van de dag in landen die nu allemaal samen Europa heten. En ‘s avonds zitten die vluchtelingen gezellig rond de tafel. In restaurants die elk jaar opnieuw enthousiast worden aangeprezen door weer andere vluchtelingen die zichzelf Routard noemen.

Kortom, Sloganman heeft een fijne korte vakantie achter de rug. En heeft zichzelf opnieuw asiel verleend in eigen huis.

Sloganman, Dieselman

Ooit reed Sloganman in een auto’tje dat luisterde naar de naam Neckar. Een Duits Fiatje dat na elke wasbeurt al snel vol nieuwe, enthousiast uit de verf spattende roestplekken stond. Maar het sputterde zich op commando naar de gewenste bestemmingen, het bood bescherming tegen wind en regen en het had zo goed als niks gekost. 

Sloganman probeert zich voor te stellen hoeveel CO2 hij met dit karretje in de atmosfeer heeft geblazen. Hij rookte toen nog een pakje sigaretten per dag en leverde op die manier ook een behoorlijke bijdrage tot de luchtwegenvervuiling. Kortom, hij was een full time vuilak, zoals vrijwel iedereen.

Pas vele jaren later zou hij zich een dieselwagen aanschaffen. Omdat dieselrijden in die tijd gepromoot werd als de voordeligste keuze voor wie jaarlijks nogal wat kilometers spon.

En zo toerde Sloganman decennia lang in een waas van uitstootgassen door het Tochtgat aan de Noordzee, het Franse zuiden en het Toscaanse heuvelland. In Duitse wagens die sinds vorige week roetvriendelijker blijken dan tot dusver werd aangenomen.

Niet zo’n prettige gedachte vindt Sloganman, mijmerend bij het haardvuur en overwegend of hij toch niet vroeger dan gepland zijn mazouttank moet laten vullen voor de winter.

Audi plus haardvuur plus mazouttank. Hoe middeleeuws kan je leven in deze moderne tijden?

Sloganman, Onman

Guillaume overtreft zichzelf in De Morgen met een column die pleit voor de vermarkting van de seculariteit. Sloganman steunt die idee van harte. Wat de wereldgodsdiensten al eeuwenlang prediken en toepassen is zonder meer prima leerstof voor de niet-gelovigen onder ons.

Een geloof moet je uitdragen en beschermen. Zeker als niet geloven eraan ten grondslag ligt.

Sloganman denkt dan aan een soort van onbijbel die het ongeloof in geloofwaardige termen verspreid. Het ongeloof te boek gesteld. Tot geloof verheven. In het vaste geloof dat ongeloof alleen maar kan leiden tot een nieuw geloof in onszelf.

Ach, hou toch op, man.