Sloganman, Vlekman

Sloganman weet het even niet meer. Hij kan nog wel stevige conceptlijnen verzinnen. Maar hij betwijfelt of de wereld erop zit te wachten. En dat geldt, wat hem betreft, ook voor de trouvailles van zijn collega's. De kunst van de overdrijving dreigt haar power te verliezen. En daar is -alweer- het VW-verhaal mee debet aan.

Das Auto vond hij tot nu toe zowat het beste dat je voor een automerk met die Geschichte kon bedenken. En ook het logo vond hij wondermooi. Dat is nu herleid tot een roetvlek. Het ergste dat je als merk en als believer kan overkomen. Want vlekken kunnen we niet hebben, toch?

Ooit gaf Sloganman het Finish vaatwassysteem een boost door de Maître d'O van de toenmalige driesterrenkeuken Romeyer een uitspraak in de mond te leggen die de man in een klein miljoen magazines met gepaste trots beaamde:

"Eén vlekje op een glas is een smet op onze naam".

Toen bleek dat Finish het voorkeurmerk was geworden van de helft van de toendertijd vaatwassende Belgen smeet hij er nog een boodschap tegenaan die qua merkbevestiging kon tellen (vindt hij zelf):

De helft van de Belgen met een vaatwasmachine gebruikt Finish.

Er is nog genoeg Finish voor de andere helft.

Het heeft Finish, het vak, dit land en bij uitbreiding de rest van de wereld er niet van weerhouden om het eigen nest vrolijk te blijven bevuilen met producten, bijproducten, extensies van producten en bijproducten, toepassingen en 'systemen' die niets aan het origineel toevoegen.

Onder meer daarom blijft Sloganman een fan van de Savon de Marseille. En van de VW-kever met de piepkleine achterruitjes. Om van de Esso-tijger nog maar te zwijgen.

De helft van de Belgische automobilisten rijdt met een auto uit de VW Groep.

Wat een opluchting voor de andere helft.

Sloganman, Uitstootman

Eindelijk uitsluitsel. Hij had al een vermoeden. Maar nu het daar staat, zwart op wit, vindt Sloganman het toch wel een pijnlijk verdict ...

Au!di

De brief van d’Ieteren aan zijn adres dd. 7 oktober, betreffende ‘uw Audi :  chassisnummer WAUZZZ8K8DA221365’ meldt hem dat zijn A4 2.0 TDI is uitgerust met een EU 5-dieselmotor van het type EA 189 die ‘jammer genoeg’ de gevreesde software bevat die het ware uitstootniveau van stikstofoxiden tijdens de CO2-test spontaan vermindert. Kortom …

Sloganman rijdt met een Fraudi

In de brief stipt d’Ieteren aan dat noch de verdeler noch zijzelf op de hoogte waren van deze onregelmatigheden en dat zij deze situatie ‘oprecht betreuren’.

Sloganman zal te gepasten tijde uitgenodigd worden om zijn wagen aan te bieden voor de ‘vereiste interventie’. En vanzelfsprekend neemt de Volkswagen Groep die vereiste interventie voor zijn rekening.

In een vorige bijdrage lachte Sloganman er nog een beetje om, met een knipoog naar het Oostduits Fiat-vehikel waarmee hij zijn carrière als autoweggebruiker begon. Maar nu is het dus ernst. These things happen. Sloganman kan zich nauwelijks bedwingen bij het lezen van de headline van de Audi Approves advertentie op de tweede coverpagina van Humo deze week:

Een tweedehands Audi Q3 is een kwestie van vertrouwen.

Sloganman stoot dezer dagen voornamelijk wantrouwen uit. Ten opzichte van alles wat te maken heeft met tests, testwaarden en gehaltes.

Zit er mogelijk ook een software’tje in onze zero sugar frisdranken waardoor het suikergehalte er virtueel tot 0 wordt herleid? En schuilt er ook een slim software-toepassinkje in de verkozenen des volks om onze euro-uitstoot linea recta naar de staatskas te geleiden?

Sloganman, Joostman

Annemie Peeters interviewt Joost Zweegers op één. Een kabbelbabbel. Af en toe onderbroken door het samenzweerderige Annemie-lachje en de nodige strepen fijne muziek. In het gesprek komt ook Zweegers’ biotoop aan de orde. De metropool aan de Schelde. Of hij zich daar goed voelt…

Joost Zweegers vindt dat zijn stad goed bestuurd wordt. Hij stipt daarbij aan dat ook zijn allochtone vrienden die mening zijn toegedaan. Meer controle schept meer duidelijkheid, vindt hij. Kortom, De Wever doet dat goed.

Annemie Peeters laat een korte stilte vallen en vraagt hem of zijn linkse artistieke collega’s dit niet een wat vreemde stelling zullen vinden. Ze verwoordt het niet in die termen, maar het komt er wel op neer.

Joost Zweegers antwoordt dat hij niet inziet waarom. Dat hij in een progressieve omgeving is grootgebracht. En dat hij zich allesbehalve rechts voelt.

Sloganman houdt van Zweegers’ muziek. En van zijn ongebreidelde eerlijkheid. Of hij het bij het rechte eind heeft, weet hij niet. Maar hij kan het wel appreciëren dat de man zich niet verschuilt achter een politiek correcte façade. Keren een paar luisteraars zich om die reden af van zijn muziek? Het zal de man een zorg zijn.

Sloganman is wel benieuwd of dit radio-interview een staartje krijgt. Op de sociale media. En in zijn lijfkrant, bijvoorbeeld. Hij heeft alvast een kop in gedachten: “Joost Zweegers zingt lof van De Wever”.

Stromae heeft gisteren Madison Square Garden veroverd. Met songs waarin hij zijn opinie over façades niet onder stoelen of banken steekt. En die Sloganman links noch rechts in de oren klinken. Hij vraagt zich wel af wat een doorsnee Soenniet van Stromae denkt. Om van een doorsnee Sjiiet nog maar te zwijgen.

Sloganman, Waanman

Er hing heel even begrip in de lucht op een plek waar de wereld dit allerminst verwachtte. Er zou een regeling getroffen worden die de partijen voorgoed met elkaar zou verzoenen. In de woestijn zouden 1 miljoen rozen bloeien.

Het hàd SjiSoen moeten worden, maar toen iemand alsnog SoenSji voorstelde brak de hel los in Siouda-Abaria. Gevolg: een stormloop op de Steen de Oordeels met duizenden vertrappelde iranieten en arabieten als triest resultaat. De iranieten eisen nu hun doden op. De arabieten reageren onthutst: “Doden? Martelaren zult u bedoelen.”

Poetin heeft al gezegd dat hij kostenloos tussenbeide wil komen. Obama vindt dit geen goed idee en dreigt met een boos telefoontje. Europa maakt zich zorgen over de mogelijke toestroom van asielzoekende andersgelovigen.

Sloganman liet even de cyniet in zich aan het woord. Morgen weer over tot de waan van de dag.

Sloganman, Directman

We willen alles direct. On the double. Nu. Boeken, kleren, schoenen, smartphones, tablets, tv-toestellen, keukenspullen, whatever. Maar ook: liefde, begrip en zekerheid. Prima. Daar zijn webshops en contactsites voor. Bevalt het ons niet, dan sturen we het gewoon terug. Of we vegen het met één vingerstreek weg.

Ook de meest klantvriendelijke verzekeraar van het land –als we het Premium Contact Center quality label mogen geloven- heeft het belang van direct begrepen. En zet dat met niet mis te verstane aplomb in de verf.

Direct verzekerd, direct geholpen, direct uitbetaald is een belofte die geen twijfel laat bestaan over de directheid van Corona Direct. Niet fout. Direct verzekerd nog tot daaraan toe. Maar direct geholpen en direct uitbetaald? Dat willen we toch allemaal? Corona Direct trekt in haar tagline zelf de conclusie: Zo wil je toch verzekerd zijn.

Sterke marketing vindt Sloganman. Waarrond je een sterke communicatie mag verwachten. Met de online communicatie is alvast niets mis. De radiocommercials daarentegen…

De boodschap die ons aller oren moet bereiken en zich daar bij voorkeur ook zou moeten nestelen betreft de Corona Direct per kilometer-autoverzekering. Dat heeft Sloganman alvast begrepen. Maar het te pas en ten onpas door de commercial boerende ‘direct’ ontgaat hem totaal.

Sloganman probeert zich het ontstaan van deze vreemde oprisping voor te stellen. Die was vast niet voorzien in het oorspronkelijke scenario. Daar stond hooguit een paar keer ‘direct’. De directboer lijkt wel een uit de hand gelopen opnamegrap. Waar de aanwezigen in de studio kennelijk dermate enthousiast over waren dat ze hem tot oorwurm hebben gepromoveerd. Maar wel een foute.

De opgeboerde ‘direct’ persifleert de boodschap, de merknaam en bij uitbreiding alle communicatie die ermee gepaard gaat. Sloganman vreest ervoor dat we het in de toekomst uitentreure zullen moeten aanhoren. Hij zou het, àls hij de klant was, schrappen. Direct.

Mercator verzekeringen, wij zijn soepel in die dingen was een boodschap die een paar decennia geleden meteen in de de oren én in de prijzen viel. Als er goed wordt geboerd zeggen we het ook.

Sloganman, Vluchtman

Sloganman neemt geen vluchteling in huis. Kennelijk zijn nogal wat gezinnen bereid om dat wel te doen. Zo’n gezin heet een gastgezin. En mensen die zich hiervoor aanmelden noemt met in deze tijden ‘Gutmenschen’ of ‘goedmensen’.

Ooit maande de Bond zonder Naam ons in de feestperiodes aan om ‘eens een eenzame uit te nodigen’. Zo stond het er: ‘Nodig eens een eenzame uit’. Die eenzame kon iedereen zijn. En de uitnodiging mocht uiteraard meer omvatten dan een babbel bij de kerstboom. Een eenzame zou vooral minder eenzaam zijn aan de kersttafel. Kalkoenbil voor zich. Glas wijn binnen handbereik. Waarna de eenzaamheid weer in volle hevigheid kon losbarsten.

Enkele weken geleden werd het opnemen van vluchtelingen door gezinnen nog met de nodige felheid ontraden. Niet door het Vlaams Belang, maar door hulporganisaties als Caritas en aanverwanten.

Sloganman is geen goedmens. Hij is een twijfelmens. En twijfelmensen nodigen niet zo snel een eenzame uit, laat staan een vluchteling.

Onze voorouders waren ooit zelf vluchtelingen. Die zich vervolgens op deze plek vestigden, huizen bouwden, werk vonden, kinderen kregen, en na de nodige opstootjes, waaronder twee volwaardige wereldoorlogen, eindelijk rust vonden, in de zomer massaal naar zee trokken – ons aller geboorteplaats, toch - en zich tegoed deden aan de toenemende overdaad van elke dag.

Sloganman twijfelt voortdurend. Het is hem ingebakken. Hij twijfelt aan de eerlijkheid van meningen, uitstoottesten, goede doelen, mensen die Theo Francken heten en goedmensen. Maar nog het meest twijfelt hij aan zichzelf. Wie is hij en waarom?

Gelukkig is er een simpele manier om aan die twijfels te ontsnappen. Vluchten. In een goed boek. In een HBO-serie. In een appartement op de hoogste verdieping van een woonblok met een oninneembaar uitzicht op Le Grand Bleu, de hoogste kaap van Europa, een kasteel dat je voor 4000 euro per nacht kan huren en de zuidfranse fjorden. Op het glanzende water dobberen voortdurend bootjes met vluchtelingen. Ontsnapt aan de waan van de dag in landen die nu allemaal samen Europa heten. En ‘s avonds zitten die vluchtelingen gezellig rond de tafel. In restaurants die elk jaar opnieuw enthousiast worden aangeprezen door weer andere vluchtelingen die zichzelf Routard noemen.

Kortom, Sloganman heeft een fijne korte vakantie achter de rug. En heeft zichzelf opnieuw asiel verleend in eigen huis.

Sloganman, Dieselman

Ooit reed Sloganman in een auto’tje dat luisterde naar de naam Neckar. Een Duits Fiatje dat na elke wasbeurt al snel vol nieuwe, enthousiast uit de verf spattende roestplekken stond. Maar het sputterde zich op commando naar de gewenste bestemmingen, het bood bescherming tegen wind en regen en het had zo goed als niks gekost. 

Sloganman probeert zich voor te stellen hoeveel CO2 hij met dit karretje in de atmosfeer heeft geblazen. Hij rookte toen nog een pakje sigaretten per dag en leverde op die manier ook een behoorlijke bijdrage tot de luchtwegenvervuiling. Kortom, hij was een full time vuilak, zoals vrijwel iedereen.

Pas vele jaren later zou hij zich een dieselwagen aanschaffen. Omdat dieselrijden in die tijd gepromoot werd als de voordeligste keuze voor wie jaarlijks nogal wat kilometers spon.

En zo toerde Sloganman decennia lang in een waas van uitstootgassen door het Tochtgat aan de Noordzee, het Franse zuiden en het Toscaanse heuvelland. In Duitse wagens die sinds vorige week roetvriendelijker blijken dan tot dusver werd aangenomen.

Niet zo’n prettige gedachte vindt Sloganman, mijmerend bij het haardvuur en overwegend of hij toch niet vroeger dan gepland zijn mazouttank moet laten vullen voor de winter.

Audi plus haardvuur plus mazouttank. Hoe middeleeuws kan je leven in deze moderne tijden?